Ég hef skrifað áramótapistil síðan ég byrjaði að blogga; þetta er sá áttundi líklega. Eins og venjulega fletti ég þeim gömlu upp og las þá. Og sé að ég byrja venjulega á að tala um að þetta hafi verið skrítið ár, um breytingar og óvissu og eitthvað í þeim dúr. Og kem svo með einhver kryptísk komment um að það sem hafi skipt mig mestu máli á árinu sé eitthvað sem ég hafi ekkert minnst á og muni ekki segja frá á blogginu.

Og þetta hefur allt saman verið satt og rétt. Þetta var skrítinn áratugur, það var mikið um breytingar og mikil óvissa og ég hafði ýmsar áhyggjur og sorgir sem ég vildi ekki deila með öðrum.

En núna, í miðri helvítis kreppunni, ber svo við að mér finnst árið bara ekkert hafa verið sérlega skrítið, það voru engar breytingar hjá mér, sáralítil óvissa og lífið hefur bara verið nokkuð gott við mig og mína. Ég sagði held ég um síðustu áramót að ég ætti von á að 2009 yrði betra ár en 2008 og það hefði ekkert með hrun að gera. Og það stóðst.

Reyndar finnst mér að 2009 hafi runnið hjá eins og sandur úr greipum manns; það situr afskaplega lítið eftir. Að sumu leyti var eins og tíminn væri hálffrosinn og allt í hægagangi. Og hér á ég ekki við Ísbjörgu – nei, ég sá þetta þegar ég fór að leita að jólaskrautinu í desember og fann það ekki uppi á skápnum þar sem ég geymi það venjulega; karfan reyndist standa á gólfinu í vinnuherberginu úti í horni, ég hafði aldrei gengið frá henni eftir jólin í fyrra. Það varð einhvernveginn svolítið táknrænt fyrir árið í mínum huga.

Jú, ég mætti á mótmælafundi og tók smáþátt í búsáhaldabyltingunni í janúar en þegar mestu lætin voru var ég samt að skurka í búsáhöldum heima í eldhúsi, við vorum að mynda fyrir bókina mína. Sem kom svo út í apríl og hefur gengið afskaplega vel. Ég er líka mjög sátt við hana – þetta er sú af bókunum mínum sem ég er sjálf ánægðust með. Enda fékk ég að ráða því sem ég vild. Meira að segja nafninu, það hefur nú ekki verið venjan.

En mér finnst samt að tíminn hafi hálfpartinn staðið í stað á árinu en um leið hafi það liðið mjög hratt hjá. Kannski spilar inn í að ég var með annan fótinn í átjándu öldinni meirihluta ársins, var að ritstýra Ísland í aldanna rás. Kannski hefur það sitt að segja að það var ekkert sem braut árið upp, ég tók ekkert samfellt sumarfrí og fór ekki í neina utanlandsferð, líklega í fyrsta skipti í tíu ár eða meira. Ég lifði það nú alveg af.

Fyrir utan utanlandsferðaleysi er fátt sem hefur breyst. Jú, afborganir af lánunum mínum hafa hækkað slatta. Jú, það er dýrara að kaupa í matinn en maður hugsar þá bara meira um hvað er verið að kaupa. Jú, rauðvínið hefur hækkað og það saxast á púrtvínsbirgðirnar og það er náttúrlega ekki nógu gott … Og svo hækka náttúrlega skattarnir og það verður allt skorið niður; í fyrra var talað um að botninum yrði náð 2009, nú er það víst 2010. Takk, útrásarvíkingar og Davíð, segi ég nú bara.

En ég er bjartsýnismanneskja að eðlisfari. Og á fullan frystiskáp af góðærismat og fullan vínskáp af misgóðu stöffi. Og einhverntíma fer landið að rísa aftur.

Þegar allt kemur til alls erum við enn ein ríkasta þjóð í heimi. Og ætlum að sprengja fyrir nokkur hundruð milljónir áður en þessum degi lýkur.